جواد عليه السّلام نشان مىدهى ولى پيدا است كه در باطن در امامت او ترديد دارى ! اگر امامت وى از جانب خدا باشد ، حتى اگر طفل يك روزه هم باشد به منزلهء شيخ است و چنان كه از طرف خدا نباشد ، حتى اگر هزار سال هم عمر كرده باشد مانند ساير مردم است . ديگران برخاستند و ريّان را ساكت كردند . . . سرانجام در ايام حجّ ، هشتاد نفر از علماى شيعه از بغداد و ديگر شهرها گردهم آمده و عازم مدينه شدند . ابتدا پيش عبد الله بن موسى رفتند ، ولى هنگامى كه گمشدهء خود را پيش او نيافتند ، از وى روى برتافتند و به حضور امام جواد عليه السّلام مشرّف شدند . آن حضرت به سؤالات آنان پاسخ گفت و آنها از پاسخهاى وى كه نشان بارزى از امامت و علم الهى وى بود شادمان شدند . « 1 » بار ديگر گروهى از شيعيان ، از اقطار مختلف نزد آن حضرت گرد آمده و در مجلسى پرسشهاى زيادى را مطرح كردند ؛ آن حضرت در حالى كه بيش از ده سال نداشت ، به تمام اين پرسشها پاسخ داد . « 2 » از اين روايت چنين به دست مىآيد كه : اولا : شيعيان اصرار داشتند تا از طريق دانش امام ، امامت وى را بپذيرند . ثانيا : امام در حالى كه هنوز كودك خردسالى بيش نبود ، به دليل الهى بودن امر امامت ، به خوبى قادر بود به پرسشهاى علمى و فقهى شيعيان پاسخ دهد . شيخ مفيد - با اشاره به اين كه پس از وفات امام رضا عليه السّلام گروهى از شيعيان حتّى امامت آن حضرت را انكار كرد و به عقيدهء واقفه گرويدند و عده‌اى ديگر به امامت احمد بن موسى قائل شدند - بر امام حضرت جواد عليه السّلام كه اكثريت شيعه آن را پذيرفته بودند تأكيد كرد و براى اثبات آن ، علاوه بر دليل عقلى ( كمال العقل لا يستنكر ، لحجج الله مع صغر السنّ ) به آياتى كه دربارهء حضرت عيسى عليه السّلام نازل شده ، استدلال مىكند . همچنين اشاره به دعوت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از امام على عليه السّلام براى پذيرش اسلام ( در حالى كه آن حضرت هنوز به سن بلوغ نرسيده بود ) دارد ، در صورتى كه از ديگر افراد هم سنّ و سال وى هرگز چنين دعوتى به عمل نياورده است . و در نهايت شركت دادن حسن و حسين عليهما السّلام در مباهله ، در حالى كه در آن هنگام هنوز دو كودك خردسال

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 50 ، صص 99 ، 100 از عيون المعجزات ، صص 119 ، 121 ؛ و نك : اثبات الوصيه ، ص 213 ( 2 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 314